Met kinderen naar Sri Lanka: de hele wereld op één eiland
Een verre reis met onze dochtertjes Marilou & Rosette stond al een tijdje op onze wishlist. En nu de jongste zes was, had ze volgens ons de juiste leeftijd om eens buiten de grenzen van Europa te reizen. In de zoektocht naar een kindvriendelijke bestemming kwam Sri Lanka al snel op ons pad. Een andere cultuur, prachtige natuur en wildlife, de combinatie van bergen en strand. Zoveel wereld, op één eiland.
We boekten vier vliegtickets, stippelden een leuke route uit en lieten ons drie weken lang verrassen. Elke dag opnieuw. En we nemen jullie graag mee in ons verhaal.
Inhoud
De eerste indrukken én zonsondergang
Vierentwintig uur nadat we de deur van onze woning achter ons dichttrokken, stapten we op de luchthaven van Colombo in het busje van onze private driver. Destination Negombo. Op naar ons eerste hotel in Sri Lanka. Na zo’n lange reis deden we het de eerste dag vooral rustig aan. Een uurtje slaap inhalen, rustig ontbijten en daarna acclimatiseren in en rond het zwembad.
Tegelijk stonden we te springen om iets van het land te zien. Tegen zonsondergang trokken we dus richting Dutch Canal voor een boottochtje. De eerste van velen, zou later blijken, want de boot is hier het middel om de natuur en het leven rond het water te verkennen. Na een klein uurtje varen kwam de eerste verrassing. Onze boat driver legde plots aan bij een zandbank, haalde fruit en een mes tevoorschijn en toverde ter plaatse een heuse fruitschotel op tafel. Voetjes in het water, eerste zonsondergang op het eiland. Vakantiegevoel check!
Op de terugweg voeren we dichter langs de lagune. En met de fruitschillen vooraan de boot kwamen al snel de eerste aapjes tevoorschijn. Tot groot geschreeuw van Marilou een Rosette, die op de eerste rij zaten en hier duidelijk niet op voorbereid waren. Toen er even later een grote varaan gespot werd, hoog in een boom, keken ze dan ook liever vanop een afstandje. Maar dat was buiten onze driver gerekend, die Rosette op zijn arm nam en vooraan op de wiebelende boot ging staan, tot ze het beest kon spotten. Zenuwen van de mama? Ook check. Maar op dat moment wisten we wel: we hadden de juiste driver gevonden. Belangrijk, want hij zou ons de komende weken door het hele eiland vergezellen om de leukste plekjes te laten zien.
🛏️ VERBLIJFSTIP: Optimum Residencies, Negombo
Onze vierpersoonskamer was vrij basic in tegenstelling tot de naam “deluxe”, maar het zwembad mét glijbaan was hier de grootste troef. Er wou duidelijk iemand op dag één al punten scoren bij de kids. 😉
De zuidkust: Van Unawatuna tot Tangalle
Na een goeie nacht en een laatste duik in het zwembad zetten we koers naar het zuiden, langs de kustlijn. De meeste reisgidsen raden aan om Sri Lanka met de wijzers van de klok te verkennen. Wij deden het net omgekeerd. Een beetje eigenwijs (that’s us 🤭), maar we hadden hier een goede reden voor, die je op het einde van deze blog kan terugvinden.
📍 PRAKTISCH
In juli & augustus is zwemmen langs delen van de zuidkust af te raden door sterke stroming. De locals kunnen je op weg helpen waar het veilig is om te zwemmen (en waar niet).
Onze eerste (lunch)stop, in Induruwa, lag pal aan zee. Deze kant van het eiland heeft in juli laagseizoen, en de zee was er te wild om te zwemmen. Maar de meisjes gingen heerlijk met hun voetjes in het water. Blauwe hemel, palmbomen, kilometers verlaten strand. Onze driver snapte niet meteen waarom ze zo enthousiast werden van woeste golven, tot we hem een foto van onze Belgische kust toonden… Say no more! 🫢
Ons verblijf lag in Gallawatta, op enkele kilometers van Unawatuna. Met voor ons resort een turtle beach. En die naam was er niet zomaar, we zagen er meermaals schildpadden voorbijzwemmen. Dankzij een golfbreker konden we hier ook rustig zwemmen en snorkelen.
🍴RESTO TIP: In Unawatuna zitten heel wat restaurantjes. Wij hebben volop genoten van de lekkere taco’s, quesadilla’s en cocktails (yes!) bij The Hideout. Een aanrader!
De volgende ochtend spraken we af met Anouk, een Nederlandse fotografe die al jaren in Sri Lanka woont. Samen trokken we het fort van Galle in, op zoek naar de mooiste hoekjes. Fijn om haar verhaal te horen, en ze nam onderweg enkele leuke gezinsfoto’s. Handig als je normaal zelf altijd achter de camera staat. 😉 Galle Fort was lange tijd onder Nederlands bewind, en dat merk je vooral nog aan de koloniale architectuur. Sinds 1988 staat het fort op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Best bijzonder om tussen die Nederlandse restanten te wandelen, zo ver van huis.
Het was er snikheet, dus rond de middag sloten we onze stadswandeling af en namen we het busje terug richting resort. Maar wie ons kent, weet dat dit niet is om stil te zitten. We wandelden een viertal kilometer langs de kustlijn, met de voetjes in het water. Onderweg hoopten we op wat leuke terrasjes, maar niets was minder waar... Het strand lag er eindeloos verlaten bij, met hier en daar een hotel goed weggestopt achter een hoge muur.
Maar opgeven deden we niet, zeker niet met grote dorst, en uiteindelijk vonden we via een paadje de hoofdweg waarop we de terugweg inzetten. Meteen stopte de eerste tuktuk om te vragen of we een ritje wilden. We begrepen al snel waarom: Sri Lankaanse wegen zijn niet echt voorzien op wandelaars. Bussen en tuktuks scheren je met hoge snelheid voorbij, al zijn ze dat hier zo gewend dat we ons nooit onveilig voelden.
Toen we een bordje The Owl & the Pussycat 🍸 zagen, staken we zonder twijfel de straat over. Toen de security ons even staande hield, flitste er efkes een andere bar door mijn hoofd. 😉 Maar hij bevestigde al snel dat we hier prima zaten. Grote verrassing: een mooi buitenzwembad, mét vriendelijke staff. De kids zwommen er gratis, wij genoten van een verdiende cocktail. Voor het laatste stuk terug kozen we toch weer voor het strand. Iets veiliger, en een veel mooier uitzicht dan langs de drukke baan.
📸 TIP
Trek bij zonsondergang het strand op waar je mooie foto’s kan nemen aan de frog rock. Er is in de buurt ook een palm tree swing waar je tegen betaling enkele keren kan schommelen boven zee.
Na twee heerlijke dagen in en rond Unawatuna was het tijd om onze koffers weer te pakken en reden we verder de kustlijn af, met een eerste tussenstop bij de stilt fishers. Tot zo'n dertig jaar geleden visten hier heel wat vissers op deze typische manier, rechtstreeks vanop een paal in zee. Vandaag is het economisch niet meer interessant, maar ze klimmen nog graag eens op de palen voor de toeristen. Een andere invulling van ondernemen, zeg maar. Want tegen betaling mag je hier enkele foto's nemen en zelf even plaatsnemen (moeilijker dan verwacht, en vooral het terug naar beneden geraken bleek een hele uitdaging).
Onze volgende stop was de Coconut Tree Hill, in elke blog en reisgids dé fotostop van de zuidkust. Het wandelpaadje ernaartoe, langs de kust, was op zich fijn. Maar ter plaatse zie je vooral hoe zwaar het toerisme hier zijn sporen nalaat. De palmbomen zijn in slechte conditie en ook de kokosnoten zijn verdwenen. Voor ons een plekje die je gerust kan overslaan.
Na een etentje op het strand (onze driver wist keer op keer de mooiste plekjes te vinden) reden we door naar ons resort in Tangalle, gelegen tussen een mangrove en de zee. En ja, ook hier stond een kajaktochtje op de planning. Spannend om er deze keer met ons viertjes op uit te trekken, op zoek naar aapjes en kleurrijke vogels.
's Avonds trokken we opnieuw het strand op. Er was een schildpad gesignaleerd die een nest aan het maken was. Een uurtje later kregen we het bericht dat het eieren leggen er voor deze avond niet van zou komen, en de schildpad zich alweer een weg terug naar zee ploegde. We mochten even kijken, maar enkel met rood licht en vanop een afstandje, om het dier niet te storen. Indrukwekkend om zo'n beest in haar eigen habitat bezig te zien, terwijl ze ons amper opmerkt en gewoon haar eigen ding doet.
Olifanten in Udawalawe
Na de zuidkust trokken we het binnenland in. Onderweg hield onze driver plots halt: onze eerste olifant in het wild!
Hij stond veilig gescheiden van de weg, maar dat maakte het moment niet minder bijzonder. Wauw! Nieuw lievelingsdier unlocked! 😉
In het Elephant Transit home zijn er dagelijks twee voedermomenten die je vanop afstand kan bekijken. Indrukwekkend om zoveel weesolifantjes samen te zien. Marilou telde er maar liefst 58!
Voor we op zoek gingen naar meer, stond er een bijzondere afspraak op de planning. Een bezoek aan het Elephant Transit Home in Udawalawe. Hier worden jonge weesolifanten opgevangen en verzorgd. Veel van deze dieren raakten hun moeder en kudde kwijt door conflicten tussen mens en dier, wanneer ze bijvoorbeeld te dicht bij een dorp komen en verjaagd worden met vuur. Jonge olifantjes raken daarbij weleens gewond of vallen in een waterput. De kudde trekt dan verder, en het olifantje blijft alleen achter.
In het Elephant Transit Home krijgen ze de verzorging die ze nodig hebben, tot ze rond hun vijfde levensjaar sterk genoeg zijn om opnieuw zelfstandig in het wild te leven. Een prachtig initiatief, al blijft het schrijnend te beseffen waarom deze kleintjes hier überhaupt terechtkomen.
De volgende ochtend was het vroeg uit de veren, want om 5u45 stond de jeep klaar voor onze eerste safari in Udawalawe National Park. Onze jeepchauffeur stopte bij elk dier dat hij spotte, benoemde de soort en gaf uitleg, en we kregen alle tijd om de dieren te bewonderen en foto’s te nemen. Kleurrijke vogels, aapjes die zich moeiteloos door de bomen bewogen, krokodillen roerloos in de zon, en uiteraard olifanten. In het wild, op amper enkele meters van onze jeep. Een gevoel dat je niet kan beschrijven, en een safari die ons altijd zal bijblijven.
Ella, tussen bergen en theevelden
Van de rust en natuur van Udawalawe trokken we verder, de bergen in. De weg kronkelt steeds hoger en het landschap verandert in groene heuvels, eindeloze theevelden en bergtoppen aan de horizon. We kwamen aan in Ella, een bergdorpje bekend om zijn spectaculaire uitzichten, wandelingen en sfeervolle straatjes. Het busje lieten we hier even aan de kant, tijd om onze wandelschoenen aan te trekken.
Onze must do’s in Ella:
Ravana waterval. Vernoemd naar de mythische koning met tien koppen. De 25 meter hoge waterval ligt langs de hoofdweg en je kan er heerlijk pootjebaden, al is de kans klein dat je er alleen bent.
Nine Arch Bridge. Deze iconische spoorbrug mag niet ontbreken. Wandel langs de sporen (voelt altijd een beetje raar aan) naar de overkant voor enkele leuke foto’s. Vier keer per dag passeert er een trein. Wil je die erbij op de foto, dan is timing key.
Little Adam's Peak. Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van onze dagen in Ella. Een leuke, afwisselende klim, met op het laatste stuk een skywalk tussen de bomen, een schot in de roos bij de kids. Er is ook een zipline, populair bij wie durft, maar onze meisjes waren helaas nog niet zwaar genoeg om mee te mogen.
Hotel with a view. In Ella heb je heel wat hotels met prachtige uitzichten. Wij sliepen in Rainbow Sky Cottage, zo'n 15 minuten met de tuktuk van het centrum. Geen zwembad bij je hotel? In Ella (en eigenlijk overal op Sri Lanka) mag je tegen betaling gebruikmaken van het zwembad in een ander hotel.
Shoppen en eten in de hoofdstraat. Ella heeft één hoofdstraat met een paar zijstraatjes, en dat bleek genoeg voor onze meisjes om helemaal in hun element te zijn: winkeltjes in en uit, en uiteraard enkele souvenirtjes gescoord. In diezelfde straat vind je ook heel wat restaurants met westers eten, een fijne afwisseling op de rice & curry. 😉 Reserveren is wel aan te raden, want 's avonds kunnen er lange wachtrijen staan voor een tafeltje. Onze favorieten: Rocky Café, Chill Café en UFO.
En dan is er natuurlijk nog de trein zelf. Zo bijzonder dat die een apart hoofdstukje verdient.
De bekendste treinrit ter wereld
Eén van de mooiste treinritten ter wereld, da’s deze in Ella. We hadden op voorhand tickets gekocht in derde klas (de laatste trouwens, ongelooflijk hoe snel die uitverkocht zijn!). Maar onze driver had nog een kleine verrassing achter de hand.
Onderweg naar het station pleegde hij een telefoontje (in voor ons onverstaanbaar Singalees). Blijkbaar was de treinbestuurder een goede vriend van hem, en konden we een halte vroeger opstappen dan oorspronkelijk gepland. Dus hop, ernaartoe. Hij zette ons op de trein, en voor we goed en wel beseften wat er gebeurde, nam de treinbestuurder mijn gsm over, kregen we instructies en hingen we uit de deur ter hoogte van de beroemde Nine Arch Bridge.
Bijzonder, zoveel is zeker. En we waren duidelijk niet de enigen die het leuk vonden: langs het spoor stonden heel wat mensen foto’s en filmpjes van ons te maken. Of waren ze daar voor de voorbijrijdende trein? 😉 Hoe dan ook, wij kregen een onvergetelijk uitzicht en meteen ook een hoofdrol in heel wat vakantiefoto’s.
De rit zelf stelde geen moment teleur. Groene heuvels, theevelden, kleine dorpjes en diepe valleien trokken voorbij. We passeerden een veld waar ze cricket aan het spelen waren (de nationale sport) en reden voorbij een Hindoeïstische ceremonie. Het ene mooie plaatje na het andere.
Na een goeie twee uur hadden onze meisjes het spektakel echter wel gezien. Ook prachtige uitzichten hebben blijkbaar een houdbaarheidsdatum bij een 6- en 9-jarige. Tijd dus om uit te stappen en onze reis richting Nuwara Eliya verder te zetten met het busje.
Nuwara Eliya: Hoger, en frisser
Amper van de trein gestapt en we voelden het meteen: het is hier een stuk frisser. Al snel tien graden kouder dan waar we vandaan kwamen, en regen is nooit ver weg. Het weer zat gelukkig mee toen wij er waren. Grappig genoeg lopen de Sri Lankanen hier rond in dikke winterjassen, terwijl wij 21 graden nog als comfortabel beschouwen. Ook de kraampjes langs de weg passen zich aan. Waar we eerder vooral juwelen en souvenirs zagen, liggen hier ineens mutsen en warme kleding uitgestald.
Onze eerste stop was Victoria Park, een mooi aangelegd park vol bloemen, planten en kleurrijke hoekjes. Maar het leukste zicht zijn de vele schoolkinderen die het park bezoeken. Allemaal gekleed in hun witte schooluniform, enthousiast zwaaiend naar onze blonde meisjes. Ja, die zien ze hier duidelijk niet zo vaak. Leuke tip met kinderen: In Victoria Park ligt een groot speelplein. De kids konden zich hier even uitleven, ideaal na de lange treinrit.
Daarna naar Gregory Lake, waar we … nog eens een boottochtje maakten.
Gregory Lake is duidelijk toeristischer dan de natuurgebieden van de voorbije dagen. Rond het meer zijn heel wat activiteiten en voorzieningen te vinden. Toch blijft ook hier de natuur dichtbij, met vogels en aapjes die we onderweg konden spotten.
Onze driver vertelde dat je er ook kan paardrijden, dus Rosette was meteen verkocht. Een korte stop, want de Sri Lankanen weten wel van aanpakken. Ik was amper uit de auto of ze zat al op een paard. Geen tijd voor twijfel dus. 😉
Op weg naar Kandy: Thee, watervallen en dans
We reden verder richting Kandy, maar konden onderweg natuurlijk niet zomaar voorbij de eindeloze theeplantages. De groene heuvels nodigden ons bijna letterlijk uit voor een kopje Ceylon-thee.
Voor we mochten proeven, gingen we eerst zelf aan de slag. We trokken gepaste kledij aan en plukten zelf thee. De beste manier om een klein idee te krijgen van het werk dat dagelijks door duizenden theeplukkers wordt gedaan.
Daarna kregen we een kijkje achter de schermen in de fabriek. We zagen hoe de verse blaadjes worden gewogen, verwelkt, gerold, geoxideerd en uiteindelijk gedroogd en gesorteerd. Wist je trouwens dat de blaadjes die ‘s ochtends geplukt worden, amper een dag later al veranderd zijn in de droge thee die uiteindelijk in ons kopje belandt? Weer wat bijgeleerd!
Onze driver speelde meteen na de theefabriek weer een van zijn troeven uit. We parkeerden het busje, stapten over in een ander busje, reden naar een hotel, namen daar de lift naar boven, en toen zagen we de waterval al opduiken. Toegankelijk via een smal paadje, met naast de waterval een buffetrestaurant, Marilou’s favoriete lunch.
Je mag Kandy niet voorbij rijden zonder een traditionele dansshow mee te pikken. Muziek, kleurrijke kostuums, ritmische bewegingen en indrukwekkende dans en acrobatie en vuur zorgden voor een mooie afsluiter van de dag.
Na een week vol afwisseling tussen natuur, wildlife, dans, treinen, boten beginnen we te beseffen hoeveel gezichten Sri Lanka heeft. En we zijn nog lang niet uitgekeken.
De tempel van de tand
Wie aan Sri Lanka denkt, denkt aan tempels. Na tien dagen was het dan ook meer dan tijd om er eentje van binnen te zien, en wat meer te ontdekken over het boeddhisme. En waar beter te beginnen dan bij de grootste tempel van het land: de Temple of the Tooth in Kandy. Zijn naam heeft hij te danken aan de tand van Boeddha, die in de tempel bewaard wordt.
De ceremonie om 5u15 lieten we mooi aan ons voorbijgaan. Een duik in het zwembad en een lekker ontbijt daarentegen niet. 😊 Pas daarna trokken we richting de tempel. De ochtendceremonie mocht dan al voorbij zijn, leeg was het er allerminst. We offerden bloemen aan Boeddha en lieten ons meevoeren in de menigte doorheen de tempel. Indrukwekkend hoe groot alles hier is.
🛕 TEMPEL TIP
Zorg voor makkelijke schoenen voor de kids, zoals sandaaltjes. Bij het betreden van de tempel moeten de schoenen namelijk uit. Warme dag? Neem dan kousjes mee om aan te doen tegen de hete vloer. In tempels moeten schouders en knieën bedekt zijn, al zijn de regels voor kinderen iets soepeler.
1.200 treden in Sigiriya
Aangetrokken door de zon, trokken we richting Sigiriya. De bekendste activiteit in deze omgeving is ongetwijfeld de Lion Rock, ofwel de Leeuwenrots.
Ons plan was om de naastliggende Pidurangala Rock te beklimmen, vooral om van daar het mooie uitzicht op de Lion Rock te hebben. Maar toen we per ongeluk de verkeerde (en veel duurdere) tickets kochten, maakten we toch de tocht naar boven. En die tocht is niet niks. Zo’n 1.200 treden, in volle zon. Het is niet goedkoop, maar elke cent waard. Een uitstapje die je volgens ons zeker op je must-see lijstje moet zetten bij een eerste bezoek aan Sri Lanka. En de Pidurangala Rock? Deze is voor ons hét perfecte excuus om een volgende zomer nog eens terug te moeten. Oeps! 😄
De namiddag stond in het teken van een village tour, waarin we ontdekten hoe het traditionele leven er hier uitziet. We startten met een ritje op een ossenkar, gingen daarna verder met een hand tractor en eindigden met een tochtje op een catamaran. Ter plaatse genoten we van een traditionele Sri Lankaanse maaltijd, die ik mocht helpen bereiden, terwijl Janus genoot van een lekker fris pintje . Ook de taken zijn hier duidelijk nog traditioneel verdeeld. 😉
🐘 SAFARI TIP
In het gebied rond Sigiriya leven heel wat olifanten in het wild. Wij kozen voor een safari in Minneriya National Park, maar ook Kaudulla en het Hurulu Eco Park zijn populaire opties. Vraag lokaal na waar op dat moment de meeste olifanten zitten, dat wisselt namelijk sterk per seizoen.
Enkele dagen strand in Nilaveli
In de regio Trincomalee is het volop zomer in juli en augustus. En is de zee rustig, wat een verschil met de woeste golven van de zuidkust. Het einde van de reis kwam stilaan dichterbij, en we gingen er enkele dagen relaxen om alle indrukken van de voorbije weken te laten bezinken, en gewoon even genieten van zon, zee en strand.
Enkele dagen strand kun je in Nilaveli, Trincomalee en Uppeveli combineren met de volgende activiteiten:
Snorkelen is hier populair. Wij snorkelden enkel wat vooraan in zee. Je kan ook naar Pigeon Island, een beschermd reservaat vlak voor de kust. Onze driver raadde het echter af: te duur en te druk, zeker met kids die nog niet kunnen snorkelen in volle zee. Dit keer sloegen we het dus over. Maar met oudere kids zeker een kanshebber.
Dolfijnen spotten deden we wel, met de boot. We kozen bewust voor een boat driver die niet meedoet aan de jacht op andere boten en dolfijnen, maar rustig zijn eigen pad kiest. We werden ervoor beloond met tientallen dolfijnen die vrolijk salto’s maakten rond onze boot.
Het Deer Park is een leuke stop met kinderen. De hertjes komen makkelijk af op fruit en groenten. Wandel ook even naar het einde van het park, en je komt uit bij een mooi strandje met kleurrijke vissersbootjes.
Vanaf het Deer Park is het nog een korte rit tot aan de hindoeïstische tempel Koneswaram. Zo anders dan de vaak witte boeddhistische tempels die we tot dan toe zagen. Hier draait alles rond kleur en opvallende beelden.
‘s Avonds kun je terecht op Fernando’s Beach Market, een food market met verschillende kraampjes. Voelt heel westers aan, en de bezoekers zijn ook enkel toeristen, maar leuk voor de afwisseling.
🍽️ RESTO TIP: Your Choice, Trincomalee.
Ook hier komen weinig locals, maar wel een plekje die het meer dan goedmaakt. Supervriendelijke bediening, tafeltjes op het strand vlak aan zee, een schommel voor de kids, live muziek en het lekkerste westerse eten van onze hele reis.
We missen enkel nog de luipaarden
Na een paar dagen strand verlieten we de oostkust en zetten we de terugweg in. Zei ik al dat de tijd op vakantie veel te snel gaat? 🥺
Onderweg deden we nog enkele leuke stops:
De tempel van Mihintale. Een groot domein met heel veel bloedhete trappen. Was het er daarom zo rustig? Wie weet. Hoe dan ook, heel mooi en zeker een aanrader.
We kwamen ook voorbij Anuradhapura, de eerste en oudste hoofdstad van Sri Lanka. Deze historische stad staat vol met boeddhistische bouwwerken. Na twee tempels (en warme voetjes) hadden onze meisjes het hier wel gezien en wilden ze maar één ding: afkoelen in het zwembad. Wil je zelf meer van Anuradhapura zien, voorzie dan voldoende tijd. Een volledige dag is hier geen overbodige luxe.
Een laatste safari in Wilpattu National Park, bekend om zijn luipaarden. Janus hoopte dan weer vooral op krokodillen. Door de grootte van het park kozen we voor een volledige dag safari: 12 uur op een jeep, met gelukkig een safe place middenin het park om even de benen te strekken. Onze driver zorgde ‘s middags ook voor een lekkere lunch.
Een halfuurtje na vertrek gaf onze jeep plots vol gas. Hobbel de bobbel over de smalle paadjes, helemaal door elkaar geschud. Er was iets belangrijks gespot, zoveel was zeker. Er lag een luipaard verscholen in de bebossing, maar we konden het duidelijk zien. Onze safari was nog maar net begonnen, en kon toen al niet meer stuk.
Onderweg zagen we nog meer krokodillen (Janus blij), prachtige vogels, waterbuffels, hertjes en de junglefowl, een soort kip, en de nationale vogel van Sri Lanka. Inderdaad, van alle vogels die Sri Lanka rijk is kiezen ze een kip… 🤷♀️
🐆 SAFARI TIP
Pin je niet vast op bepaalde dieren wanneer je op safari gaat. Niemand kan voorspellen wat je te zien krijgt, het blijft altijd een beetje geluk hebben. Zo zat er op onze terugvlucht een Belgisch gezin dat op hetzelfde moment als wij in Wilpattu was, maar helaas geen enkele luipaard had gezien.
Ons rondje rond, terug in Negombo
De laatste dag stond in het teken van nog zoveel mogelijk genieten en ontdekken. Voor de kids betekent dat natuurlijk in het zwembad, en we trokken ook nog naar de vismarkt van Negombo.
Duizenden vissen, gewoon op het strand. De vissers halen ‘s ochtends hun vangst binnen, de vrouwen leggen alles netjes te drogen in de zon, en een deel daarvan wordt meteen ter plaatse verkocht. Er hangt een sterk visgeurtje in de lucht, maar dat weerhield onze meisjes er niet van om vrolijk tussen alle vis te lopen, en er af en toe stiekem eentje aan te raken.
Bij onze laatste lunch moest onze driver plots even weg, vijf minuutjes. Geen probleem wisten we (onze ervaring leert dat het altijd wel even duurt voor een bestelling op tafel komt.) Tot hij terugkwam met een fotocollage van onze hele rondreis. Superblij waren we ermee, en ze kreeg intussen een mooi plekje in onze woning. Op dat moment wisten we het al: dit zou geen makkelijk afscheid worden.
Bij het afzetten op de luchthaven was het dan ook met een dubbel gevoel. En toen Rosette nog even terugliep, dwars door de security, voor een allerlaatste knuffel, was zelfs de veiligheidsagent zichtbaar ontroerd. Sri Lanka, geen vaarwel, maar tot ziens.
Goed om te weten + onze reisroute
Route & seizoen: Wij deden het rondje in juli en augustus, tegen de wijzers van de klok in. Zo eindigden we met enkele dagen strand aan de oostkust. Ga je met de klok mee, dan eindig je meestal aan de zuidkust, waar de golven in de zomer een pak wilder zijn en er meer kans is op regen. Hou daar zeker rekening mee bij je planning.
Uurverschil: In de zomer is het in Sri Lanka 3,5 uur later dan in België, in de winter 4,5 uur. Beperkt tijdsverschil, beperkte jetlag. Een meevaller met kinderen!
Taal: Singalees en Tamil zijn de officiële talen, maar de meesten spreken een woordje Engels en doen enorm hun best om je te helpen.
Betalen: De lokale munt is de Sri Lankaanse roepie. Op markten, in tuktuks en kleinere restaurants geldt: cash is king. In hotels en grotere winkels kan je meestal ook met de kaart betalen. Hou rekening met bankkosten bij een geldafhaling. Wij betaalden met een Wise-kaart, die overal werd aanvaard. Via deze link krijg je een gratis kaart of overschrijving tussen verschillende valuta's van maximaal € 500.*
Fooien: In Sri Lanka wordt er op veel plekken een fooi verwacht. Van de hotelmedewerker die je tas draagt tot de ober die net wat extra moeite doet. Voor ons gaat het om kleine bedragen, maar voor de mensen daar vaak een wereld van verschil. Tip: hou steeds wat kleine briefjes apart.
Mobiel netwerk: Wij namen een eSIM via Airalo, zo hadden we meteen bij aankomst ontvangst met het mobiele netwerk én contact met onze private driver. Met de code DEBORA0512 krijg je bovendien 3 euro korting op je eerste aankoop.*
* Dit is een affiliate link.
Het kost jou geen euro extra, jij krijgt er een leuk extraatje bovenop en wij een kleine dankjewel om deze content te blijven maken.
Transport
Wij kozen voor een private driver, gevonden via een recensie op Facebook (best spannend, maar is helemaal goed gekomen).
Onze driver Aruna werkte sinds kort op zelfstandige basis en beschikt over een nieuw, modern busje. Alle bagage paste probleemloos in de koffer (en geloof me, dat was wel wat). De vele ruimte op de achterbanken is pure luxe voor een gezin met kinderen. Het drukke (voor ons chaotische) verkeer rond de steden, en na een warme dag opgewacht worden door een busje met airco én water, maakten dat wij dit de ideale manier van transport vonden.
Ga je naar Sri Lanka en ben je op zoek naar een kindvriendelijke driver? Stuur me gerust een berichtje via instagram of via mail.
Ons rondje Sri Lanka was rond, ook al waren we nog lang niet uitgekeken.
Nävata hamuvemu, Tot ziens, Sri Lanka. 🙏
Heb je vragen over onze reis naar Sri Lanka, of over reizen met kinderen in het algemeen? Laat hieronder een bericht na, of contacteer mij via Instagram: @wandermeisjes. Je kan er bovendien ook meer foto’s over onze rondreis terugvinden.
Ben je geïnspireerd door ons verhaal en wil je zelf een verre reis met kinderen maken? We hebben onze voorbereiding gebundeld in een handige checklist:
